می­ترسم! از آن ترس دارم که باز هم ادب حضور در درگاهت را نداشته باشم. می­ترسم حرفهایم را طوری بگویم که تو ناراحت شوی.

باز هم مثل همیشه طلب مغفرت می­کنم؛ شاید اصلا مثل همیشه دعایی جز برای آخرت خود نکردم. آخر من را با دنیا چه کار است؟!

 مگر می­توان در لحظاتی که جای خواستن و استغاثه است، زبان در کام نچرخاند و از تو طلب نکرد آنچه را هر روز و هر سال به خیال خودمان در دلهایمان پنهان کرده­ایم.

رَبّ اغفِرلي وَ ارحَمني و تـُب عَلَیَّ اِنـِّکَ انتَ التوّابُ الغفُورُ الـرّحیم

خدایا! مگر می­توانم به جایی دیگر پناه ببرم، در حالیکه در هر خانه­ای بروم، مرا از درگاه­شان می­رانند؟

هَذا مقامُ مَن لایَجدُ لِذَنبهِ غَافِراً غَیرک

ای بهترین یاد کننده و یادآور شونده؛ از یاد هر چیز جز تو پشیمانم. استغفار می­کنم از هر لذتی که جز به یاد تو و هر راحتی که جز با انس با تو و هر خوشی که جز با قرب تو در دقایق تاریک زندگی­ام بر من گذشت.

یا الله  یا کریمُ ؛ لا تـُحرق وَجهی بالنـّار بّعدَ سُجُودی لـَک

رهنمودهایی برای شبهای قدر از آیت الله حسن زاده آملی:

1-در لیالی قدر قرآن به دل کن نه فقط قرآن به سر، که اولی جوهر ذات گردد و دومی خارج از گوهر توست.

2-حضرت فاطمه (س) لیلة القدر بود، و درک لیلة القدر دارای مراتب خاص است.

در آن حالت که اشکت میچکد گرم          غنیمت دان و ما را هم دعا کن   

در این شبهای عزیز؛ برای این دل طوفان زده نیز دعایی کنید ...